พระพิจิตร พิมพ์ซุ้มเรืนแก้ว

        พระพิจิตรเรือนแก้ว เป็นพระพิมพ์ที่มีขนาดเล็กมาก คือกว้างประมาณ 0.9 ซ.ม. สูงจากฐานถึงยอดสุดประมาณ 1.4 ซ.ม. ลีกษณะสัณฐานแยู่ในกรอบสามเหลี่ยมชะลูด ขอบโดยรอบยกเป็นเส้นซุ้มเรือนแก้วเป็นเส้นบาง ๆ ซ้อนกันอยู่ 2 เส้น ตรงกลางซุ้มเรือนแก้วเป็นองค์พระประทับนั่งปางสมาธิ ไม่ปรากฏรายละเอียดใด ๆ เว้าแต่เส้นที่แสดงเป็นเกศเท่านั้น ที่คตและเบนออกทางขวา (ขวาขององค์พระ) มองเห็นมองเห็นได้อย่างชัดเจน ซึ่งนักนิยมพระเครื่องบางท่านมักจะเรียก พระพิจิตรเรือนแก้ว ว่า พระพิจิตรเกศคต และส่วนมากเท่าที่สังเกตเห็นมาก็มักจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ส่วนด้านหลังของพระจะปรากฏเป็นลายผ้าหยาบ ๆ ทุกองค์ เว้นแต่ถูกสัมผัดมากจนลบเลือนหายไปเท่านั้น

        พระเนื้อชินตำหรับของเมืองพิจิตรนั้น มีเอกสักษณ์ของตัวเอง คือในการเทเนื้อนั้นเทได้บางเหมือนแผ่นกระดาษและส่วนมากขอบรอบ ๆ จะแตกปริ นี่คือข้อสังเกตของพระเมืองพิจิตรชุดเล็กขนานแท้ดั้งเดิม ซึ่งต่อมาในภายหลังได้มีการขุดพบพระพิจิตร (ชุดเล็ก) ในพิมพ์ต่าง ๆ เช่น พระนาคปรก, ใบมะขาม, เม็ดข้าเม่า, ใบข้าว โดยที่พบส่วนมากจะเป็นเนื้อชินเขียวสนิมไขหนาเทอะทั้งนั้น ผู้อ่านท่านใดสนใจที่จะเสาะแสวงหามาบูชาก็คงต้องระวังให้
้มาก ๆ เพราะของเก๊นั้นมีมากมายเหรือเกิน